تبلیغات
 رآی  ما میر حسین
این -» چند -» نفر - اشکی در گذر گاه تاریخ
شنبه 26 آبان 1386

از همان روزی که دست حضرت قابیل

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان  «آدم»

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید،

آدمیت مرد.

گرچه آدم زنده بود.

........

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود.

...

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب،

گشت و گشت

قرنها از مرگ آدم هم گذشت،

ای دریغ

آدمیت بر نگشت!!

...

قرن ما

روزگار مرگ انسانیت است

سینة دنیا ز خوبیها تهی است

صحبت از آزادگی،پاکی،مروت ، ابلهی است!

صحبت از موسی و عیسی و محبت نابجاست

قرن «موسی چمبه» هاست!

...

روزگار مرگ انسانیت است.

من ، که از پژمردن یک شاخه گل ،

از نگاه ساکت یک کودک بیمار،

از فغان یک قناری در قفس،

از غم یک مرد در زنجیر-حتی قاتلی بر دار-

اشک در چشمان و بغضم در گلوست ،

وندرین ایام ، زهرم در پیاله ،زهر مارم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم؟

...

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای! جنگل را بیابان می کنند.

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند.

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند!

...

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن :مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست.

فرض کن: یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن:جنگل بیابان بود از روز نخست!

در کویری سوت و کور،

در میان مردمی با این مصیبتها صبور،

صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق،

گفتگو از مرگ انسانیت است !!!!!!!

......

(فریدون مشیری)

 Comments